حریم دوست

مادر

پَـرورد مــرا بـه شیـــر اطهــــر

بـر خاتــم زندگـی چـو گـوهــر

شــد بـاغ جنــان از او معطـــر

گــوینــــد مـــرا چـو زاد مــــادر

پستان به دهن گرفتن آموخت

**

بـــر بحــــر دلــــم کنـــــارۀ من

در بـــود و نبـــود ، چـــــارۀ من

در ظلمـت شـب ستـــــارۀ من

شب هـــا بــرگــاهــــــوارۀ من

بیــدار نشست وخفتن آموخت

**

افسوس کـه ره بـه انتهـا بــرد

از دار و ندار خود چه هـا بــرد ؟

در پرورش ام بسی جفـــا بــرد

دستــم بگــرفت و پـا بپــا بــرد

تــا شیـــوه راه رفتــن آمـوخت

**

شکـر شکن است گـر لب من

از گـــرمـــی دل بــــود تـب من

در صبحگهـی پس از شب من

لبخنــــد نهــــــاد بـــر لــب من

بـر غنچـۀ گل شکفتن آموخت

**

آن مــــادر خـوب و مهـــربـانــم

بـا مهــر و وفــا ، عـزیــز جانــم

هم جسم من و همـــو روانــم

یک حرف و دو حرف بـر زبـانــم

الفــاظ نهـــاد و گفتــن آموخت

**

من هیچ وهرآنچه هست ازاوست

گــر خـوی، مـرا خصــالِ نیکـوست

او جــــای گــرفت در رگ و پـوست

پس هستی من زهستـی اوست

تا هستم و هست دارمش دوست

***

از: ایرج میرزا

گویند مرا چو زاد مادر ،

پستان به دهن گرفتن آموخت

شبها بر گاهواره من ،

بیدار نشست و خفتن آموخت

دستم بگرفت و پا به پا برد ،

تا شیوه راه رفتن آموخت

یک حرف و دو حرف بر زبانم ،

 الفاظ نهاد و گفتن آموخت

لبخند نهاد بر لب من ،

بر غنچه گل شکفتن آموخت

پس هستن من ز هستن اوست ،

 تا هستم و هست دارمش دوست

شد مکتب عمر و زندگی طی ،

مائیم کنون به ثلث آخر

بگذشت زمان و ما ندیدیم ،

یک روز ز روز پیش خوشتر

آنگاه که بود در دبستان ،

روز خوش و روزگار دیگر

می گفت معلمم که بنویس ،

گویند مرا چو زاد مادر ،

پستان به دهن گرفتن آموخت

گویند که می نمود هر شب ،

تا وقت سحر نظاره من

می خواست که شوکت و بزرگی ،

پیدا شود از ستاره من

می کرد به وقت بی قراری،

با بوسه گرم چاره من

تا خواب به دیده ام نشیند،

 شبها بر گاهواره من،

بیدار نشست و خفتن آموخت

او داشت نهان به سینه خود،

تنها به جهان دلی که آزرد

خود راحت خویشتن فدا کرد ،

 در راحت من بسی جفا برد

یک شب به نوازشم در آغوش ،

تا شهر غریب قصه ها برد

یک روز به راه زندگانی،

دستم بگرفت و پا به پا برد،

تا شیوه راه رفتن آموخت

در خلوت شام تیره من،

او بود و فروغ آشیانم

می داد ز شیر و شیره جان ،

قوت من و قوت روانم

می ریخت سرشک غم ز دیده ،

چون آب بر آتش روانم

تا باز کنم حکایت دل ،

یک حرف و دو حرف بر زبانم ،

 الفاظ نهاد و گفتن آموخت

در پهنه آسمان هستی ،

او بود یگانه کوکب من

لالایی و شور و نغمه هایش ،

 بودند حکایت شب من

آغوش محبتش بنا کرد ،

در عالم عشق مکتب من

با مهر و نوازش و تبسم ،

لبخند نهاد بر لب من ،

بر غنچه گل شکفتن آموخت

این عکس ظریف روی دیوار،

تصویر شباب و مستی اوست

وان چوب قشنگ گاهواره ،

امروز عصای دستی اوست

از خویش به دیگران رسیدن ،
 
کاری ز خداپرستی اوست

شد پیر و مرا نمود برنا ،

پس هستی من ز هستی اوست،

بیاد همه مادرهای سفر کرده...